Shpat Kasapi, artisti i zemrave shqiptare një largim i papritur që na la pa fjalë

Shqiptaria sot është më e heshtur. Muzika ka humbur një nga zërat e saj më të dashur. Shpat Kasapi, artisti që u rrit bashkë me publikun, që këndoi dashurinë dhe mallin me sinqeritet të rrallë, është ndarë nga jeta papritur, duke lënë pas një boshllëk të thellë në zemrat e të gjithëve. Lajmi që erdhi nga Italia mëngjesin e 26 nëntorit tronditi gjithë hapësirën shqiptare. Vetëm 40 vjeç, në kulmin e pjekurisë artistike dhe njerëzore, Shpati u shua nga një arrest kardiak, duke na kujtuar sa e brishtë është jeta dhe sa të papërgatitur jemi për t’u ndarë me njerëz që na kanë shoqëruar në çdo kujtim.
Shpat Kasapi nuk ishte thjesht këngëtar. Ai ishte kujtim, ishte rini, ishte melodi që bashkonte familjet në festa dhe miqtë në udhëtime.
Këngët e tij dikur të lehta, plot ritëm, e më vonë të pjekura e ndjeshme prekën zemra dhe u bënë pjesë e jetës së shumë brezave.
Me thjeshtësinë e tij, me buzëqeshjen e madhe që nuk e humbi kurrë, me shpirtin e qetë tetovar që e ndjehej në çdo fjalë, ai arriti atë që pak artistë mund ta arrijnë: të jetë i dashur për të gjithë. Reagimet pas vdekjes së tij ishin të menjëhershme dhe të thella. Artistë, gazetarë, njerëz të thjeshtë dhe figura publike shprehën dhimbjen e tyre.
Fjalët më të shumta ishin ato të pabesimit: “Jo Shpati… jo kaq herët…”
Publiku e ndjeu këtë humbje sikur të kishte humbur dikë të shtëpisë.
Të gjithë u bashkuan në një të vërtetë të thjeshtë: Shpat Kasapi nuk ishte vetëm një artist. Ai ishte një djalë i mirë, një njeri pa fjalë të tepërta, një shpirt i qetë që solli vetëm pozitivitet.
Shpati na la muzikën e tij këngë që sot marrin një domethënie edhe më të dhimbshme.
Na la kujtimet e skenës, momentet e gëzimit, refrenet që këndoheshin njëzëri në koncertet e tij, buzëqeshjen që nuk do të shuhet kurrë.
Na la një shembull të një artisti të pastër, që punoi me dinjitet dhe pa zhurmë.
Na la një kapitull të bukur të muzikës shqiptare.
Lamtumirë, Shpat Kasapi…
Nuk u largove thjesht u bëre melodi.
Dhe meloditë nuk vdesin kurrë.