Nga: Xhoen Osmënai!
Sekretar Lëvizjes Bashkë dega Fier!
Në një shoqëri të shëndoshë, çdo njeri duhet të ndihet i respektuar, i sigurt dhe i vlerësuar. Por kur arroganca zë vendin e arsyes, dhuna e zë vendin e fjalës, dhe forca kthehet në përditshmëri – atëherë nuk po flasim më për një shoqëri njerëzore. Po flasim për një gjendje alarmi moral.
Po flasim për turp kolektiv.
Ngjarja e fundit, ku një kamarier u godit me grusht thjesht sepse solli një shishe uji më tepër në tavolinë, nuk është një episod i izoluar, por një pasqyrë e qartë e një kulture që ushqen përbuzjen ndaj njeriut të thjeshtë. Por ajo që e bën këtë akt edhe më të rëndë është fakti se autori i dhunës është oficer i policisë i cili tashmë është shkarkuar nga detyra deri në sqarimin e situatës – një njeri që dikur është betuar për të mbrojtur qytetarët dhe për të ruajtur rendin.
Si mundet që një oficer, që ka veshur uniformën e shtetit dhe ka pasur në dorë instrumentet e ligjit, të kthehet në agresor ndaj një qytetari që po punon ndershmërisht?
Kjo nuk është thjesht dhunë fizike – kjo është rrënim i besimit tek institucionet. Kur ata që kanë qenë pjesë e sistemit të drejtësisë sillen si dhunues, atëherë nuk është më fjala për një problem personal – por për një dështim institucional.
Kush e ushqen këtë arrogancë?
Kur dikush mendon se mund të godasë një tjetër pa pasoja, atëherë nuk kemi më të bëjmë me një qytetar, por me një njeri që është mësuar se ligji nuk zbatohet. Dhe kur ligji hesht, kur institucionet bëhen spektatorë ose, më keq, mbështetës të këtyre sjelljeve, atëherë arroganca bëhet institucionale.
Një shishe ujë më tepër nuk është arsye për të goditur – është një provë karakteri.
Kur karakteri nuk ekziston, edhe gjesti më i vogël kthehet në pretekst për dhunë. Po si kemi arritur deri këtu? Si është e mundur që njerëz që kanë pasur rol publik, autoritet dhe përgjegjësi, të sillen si banditë me njerëzit që u shërbejnë?
Ky nuk është një problem vetëm i një personi, por i një mentaliteti që duhet shembur. Një mentalitet që i ndan njerëzit në “të fortë” dhe “të dobët”, në “të rëndësishëm” dhe “shërbëtorë”, në “ata që meritojnë respekt” dhe “ata që duhen nënçmuar”.
Ky mentalitet është kanceri i çdo shoqërie.
Duhet të reagojmë!
Duhet të flasim, të denoncojmë, të mos heshtim kur shohim akte të tilla. Heshtja është bashkëfajësi. Dhuna nuk zgjidhet me më shumë dhunë, por me drejtësi, me solidaritet, me ndëshkim të atyre që e shkelin dinjitetin njerëzor.
Sot është një kamarier. Nesër mund të jetë një mësues. Pasnesër një mjek, një murator, një grua në autobus, një fëmijë në rrugë.
Nëse nuk i mbrojmë sot, kush do të na mbrojë ne nesër?
Turpi nuk është i kamarierit që u godit.
Turpi është i atij që e goditi.
Turpi është i atyre që e justifikojnë.
Turpi është i shoqërisë që hesht.
Dhe dyfish turp, kur dhuna vjen nga një oficer – nga dikush që është dashur të jetë shembull i ligjit dhe mbrojtjes së qytetarit.
Leave a comment